Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Όποιος νύχτα περπατά...



*(To παρακάτω κείμενο δεν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας, τα πρόσωπα και τα γεγονότα είναι αληθινά. Ονόματα δεν θα αναφερθούν για ευνόητους λόγους.  Όλα όσα θα ακολουθήσουν, έλαβαν χώρα σε ένα τριτοδεύτερο σκυλάδικο , το οποίο βρίσκεται σε κάποιον επαρχιακό δρόμο, παρακλάδι της εθνικής οδού Αθηνών – Λαρίσης…)
   
Αν ήξερα τι θα συνέβαινε την αποφράδα εκείνη νύχτα, δεν θα είχα πάρει ποτέ την απόφαση να βγω έξω, για να πάω να «διασκεδάσω» σε κάποιο νυχτερινό κέντρο,  αντιθέτως θα γυρνούσα τρεις φορές το μάνταλο στην πόρτα του σπιτιού μου και θα το έπαιζα «ελεύθερη πολιορκημένη». Αλλά, «στερνή μου γνώση να σ΄ είχα πρώτα»…

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή… υπάρχουν κάποιες φορές που οι περιστάσεις είναι ιδιαίτερες και απαιτούν μια μεγάλη έξοδο στην οποία επιβάλλεται να κάψεις το πελεκούδι (το οποίο μέχρι σήμερα ποτέ δεν κατάλαβα από τι υλικό είναι φτιαγμένο και είναι  τόσο εύφλεκτο, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα). Μια τέτοια ειδική περίπτωση, ήταν ένα βράδυ Σαββάτου, του φετινού χειμώνα, που με αφορμή ενός σημαντικού γεγονότος, ετοιμαζόμουν για μια μεγάλη νυχτερινή έξοδο.


Δυστυχώς για εμένα, κάποιος από την παρέα, είχε την «φαεινή» ιδέα να επισκεφτούμε ένα παρακμιακό σκυλάδικο, λίγο έξω από την πόλη και λόγω του ότι δεν είναι κάτι  που γενικά το συνηθίζουμε, συμφωνήσαμε όλοι σχετικά γρήγορα. Ένα στοιχείο παραπάνω, που μας έκανε να πούμε γρήγορα το «ναι», ήταν πως εκείνη την περίοδο στο μαγαζί, τραγουδούσε ως πρώτο όνομα, μια γνωστή, πάλαι ποτέ αοιδός του καθαρόαιμου σκυλάδικου και θα ήταν ευκαιρία να δούμε κάτι διαφορετικό και αυθεντικό. Και από εκείνη τη στιγμή, άρχισε για εμένα, η «Οδύσσεια μιας ποιοτικής μουσικόφιλης».

…..Ώρα 12.15 πμ και μόλις φτάσαμε έξω από το μαγαζί (το  σεπτό Ναό του γαβ-γαβ θέλω να πω). Το ξέρω ότι ήταν νωρίς για ένα τέτοιο μαγαζί, αλλά δεν είχαμε κλείσει τραπέζι και δεν θέλαμε να πάρουμε το ρίσκο του να μη βρούμε (βέβαια τώρα με την κρισάρα και το σκυλάδικο άδειο ήταν). Οπότε μπαίνουμε μέσα δειλά – δειλά και καθόμαστε δεύτερο τραπέζι πίστα. Μετά από ένα τέταρτο αναμονής, το πρόγραμμα ανοίγει μια κοπέλα σεμνή και χαμηλοβλεπούσα με σπουδαίες φωνητικές ικανότητες, αυτό που λένε από φωνή …κορμάρα. Αρχικά λοιπόν είπε κάμποσα καινούρια ελαφρό –λαϊκά τραγούδια, έπειτα όμως θέλησε να μας «καταπλήξει». Αυτό που ακολούθησε είναι ανείπωτο. Χωρίς καμία αισχύνη, χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος, άρχισε να τραγουδάει την «Κιβωτό» της Ελένης Βιτάλη σε ρυθμούς oriental, εννοείται ότι το «υπερθέαμα» συνοδεύονταν από αντίστοιχο χορευτικό…! Αυτό ήταν και το πρώτο πολιτισμικό σοκ για εμένα!


Μισή  ώρα αργότερα, στο πάλκο ανέβηκε για να εκτελέσει (στα τρία μέτρα) τραγούδια μια άλλη αγνή, άσπιλη και αθώα παιδούλα. Η κοπέλα, μάλλον από την πολλή χαρά της που θα έβγαινε το νυχτοκάματο και εκείνη τη νύχτα, βγήκε να τραγουδήσει χωρίς εσώρουχο, ως μια άλλη καλλίπυγος φαινομηρίδα.


Λίγο μετά τη φαινομηρίδα, στην πίστα ανέβηκε μια τραγουδίστρια που ακούγονταν κάπως. Είχε περάσει τα πρώτα  –άντα και ήταν σχετικά ευπρεπώς ντυμένη. Και εκεί που είπα από μέσα μου… ΖΗΤΩ- θα ακούσουμε και κανένα τραγούδι απόψε, «σκάει μύτη» από ένα τραπέζι στο βάθος, ένας μεγάλος θαυμαστής της αοιδού, ο οποίος για να δείξει το θαυμασμό του για εκείνη αποφασίζει να την κάνει «Επιτάφιο». Άρχισε να της ρίχνει τα λουλούδια μαζί με τα πανέρια, με τρομερή ορμή. Ένα πανέρι την βρήκε την άμοιρη στο δόξα πατρί και έτσι δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει καν το δεύτερο τραγούδι της.  Εγώ εκείνη τη στιγμή, εντελώς συνειρμικά απήγγειλα από μέσα μου την «Πρέβεζα»  του Καρυωτάκη (Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια…).


Η νύχτα ακόμη προμηνύονταν μακριά, καθώς δεν είχε εμφανιστεί καν η τραγουδίστρια για την οποία είχαμε πάει στο κέντρο.


Μετά την τραυματισμένη τραγουδίστρια, το πρόγραμμα συνέχισαν κάποια διακοσμητικά στοιχεία που με περίσσιο θράσος, αυτοαποκαλούνται τραγουδίστριες. Και ενώ η νύχτα κυλούσε βασανιστικά, αντιλήφτηκα ότι  σε ένα τραπέζι εκεί κοντά, το οποίο αποτελούνταν από μια παρέα πέντε ανδρών, τα αίματα είχαν ανάψει για τα καλά και η παρέα πιάστηκε στα χέρια. Για την ακρίβεια είχαν πέσει ήδη δυο - τρεις μπουνιές. Τον λόγο μέχρι σήμερα δεν το κατάλαβα. Πάντως όταν ο Μετρ του μαγαζιού πήγε να τους χωρίσει, τις έφαγε κανονικότατα και αυτός. Τελικά η παρέα μετά από λίγο ξύλο εντός του μαγαζιού έφυγε και συνέχισε το ξύλο απέξω. Εγώ πάλι συνειρμικά, εκείνη τη στιγμή σιγοψιθύριζα το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη, «Της αγάπης Αίματα».


Μετά από αυτό το «ευχάριστο» διάλλειμα, η βραδιά συνεχίστηκε με τις «καλλίφωνες»  αρτίστες να «αποθεώνουν το ελληνικό πεντάγραμμο». Αλλά τα βασανιστήρια μου δεν τελείωναν. Κάτω από την πίστα και ακριβώς μπροστά μου, έβγαλε ρίζες ο θαμώνας που είχε τραυματίσει πριν την τραγουδίστρια, με το πανέρι. Όπως αποδείχτηκε σύντομα, δεν ήταν μόνο θιασώτης της εν λόγω κυρίας αλλά και όλων των άλλων που την ακολούθησαν στη πίστα. Οπότε έκατσε εκεί για να «αποθεώσει» αυτές που «αποθέωναν το ελληνικό πεντάγραμμο». Για κάθε μια που ανέβαινε να τραγουδήσει άνοιγε και ένα μπουκάλι σαμπάνια.  Και εγώ να βλέπω τους φελλούς να παίζουν πινγκ-πονγκ με το ταβάνι ακριβώς πάνω από την κούτρα μου. Εκείνη τη στιγμή, ο λογισμός μου είχε φύγει από την ελληνική ποίηση και είχε πάει στον ελληνικό κινηματογράφο: «Όχι άλλο κάρβουνο!!!» και στο «Είναι πολλά τα λεφτά Άρη».


Μετά από όλα αυτά, να αναφέρω, πως δεν είχα τις ψυχικές δυνάμεις να κάτσω να περιμένω για να ακούσω, την τραγουδίστρια για την οποία είχαμε πάει στο μαγαζί. Η ώρα ήταν 03.45 πμ και το πρώτο όνομα δεν είχε βγει να τραγουδήσει ακόμη. Βλέπετε η αρχί –σκυλού είχε κυριολεκτικά «πιει όλον το Βόσπορο» και δεν ήταν σε θέση πια να τραγουδήσει.Οπότε στις 4.00 πμ ακριβώς και μετά από ένα τετράωρο φριχτών βασανιστηρίων που όμοια τους δεν είχε περάσει ούτε η Αλίκη Βουγιουκλάκη στην «Υπολοχαγό Νατάσσα» αποφασίσαμε να πάρουμε των ομματίων μας και να φύγουμε.


Κατά την ηρωική μας έξοδο, εγώ για να βρω τον εαυτό μου, άρχισα να τραγουδάω έντεχνο: «Άλλο δράμα δεν θα ζήσω, φτάνει αυτό το αποψινό..».

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Ήτανε Αέρας πάντα…



Όσο δύσκολο είναι να φυλακίσει κάποιος στις χούφτες του τον αέρα, άλλο τόσο είναι, να κρατήσει δίπλα του κάποιον που είναι η ενανθρώπιση του αέρα στην επίγεια ζωή.

Αυτοί οι άνθρωποι, μπαίνουν στη ζωή σου ξαφνικά, στην αρχή σαν ένα ανοιξιάτικο αεράκι που ξεγλιστράει δειλά από το μισάνοιχτο παράθυρο, αργότερα γίνονται μελτέμι, που σε παρασέρνει μαζί του και μετουσιώνει τη ζωή σου σε καλοκαιρινή περιπέτεια, σε οδηγούν σε μέρη που κανείς δεν έφτασε μέχρι τώρα και στο τέλος γίνονται λίβας και σε «καίνε». Οπότε μένεις μόνος για να περισυλλέξεις τα κομμάτια σου.
Η πηγή του κακού βέβαια δεν είναι αυτοί, που δεν μπορούν από τη φύση τους να «υποταχθούν» κάπου, το ανάθεμα πρέπει να το ρίξουμε στη δική μας ανθρώπινη φύση, που αρεσκόμαστε στη ζωή που περνάμε πλάι τους, αυτή η ζωή, η παράλογη, η οξυμένη, η άρρωστη μας γεμίζει.

Για να μπορέσεις να κρατήσεις, δίπλα σου τον αέρα έστω και για λίγο, θα πρέπει να υποβάλλεις τον εαυτό σου στη διαδικασία ενός ατέρμονου κυνηγιού. Το κυνήγι αυτό σε εξουθενώνει και σε δυναμώνει συνάμα. Γιατί έτσι και διαλέξεις μια φορά για στόχο της ζωής σου να φυλακίσεις τον αέρα, πια δεν μπορείς να σταματήσεις. Γίνεσαι αλκοολικός για ανοιχτούς ουρανούς.

Δυστυχώς βέβαια για εσένα, η ζωή με αυτούς τους ανθρώπους, είναι συνεχώς ανήσυχη και πότε - πότε ευτυχισμένη. Αντιθέτως πάλι η δική τους είναι συνεχώς ευτυχισμένη και ποτέ – ποτέ ανήσυχη. Ανησυχούν για να μην εγκλωβιστούν κάπου, πάντα επιθυμούν τους ανοιχτούς ορίζοντες ακόμη και αν είναι πρόσκαιρα ερωτευμένοι.

Όταν λοιπόν η ανησυχία τους αυτή αρχίζει να τους κατατρώει εσωτερικά σαν σαράκι, τότε αποφασίζουν είτε να σε αφήσουν, είτε σε αφήνουν να τους αφήσεις.

Κακά τα ψέματα το να γυρεύεις την αιωνιότητα είναι παιδαριώδες, δεν πρόκειται να τη βρεις σε ανθρώπινη σχέση.

Τέτοιες σχέσεις για να μπορέσεις κάποια μέρα να τις ξεπεράσεις θα πρέπει πρώτα να τις θρηνήσεις όπως τους αξίζει, με όλες τους τις τιμές.

Στην αρχή είναι πολύ δύσκολο, ο χρόνος ρίχνει στο ποτό φαρμάκι και όχι φάρμακο. Μη φοβηθείς όμως, γιατί σπυρί που αιμορράγησε, πέταξε έξω το κεντρί και γλίτωσε….

Και που ξέρεις, μπορεί στο τέλος να γίνεις και εσύ άνεμος και να μην πονάς πια….

«Με σκόρπισες ξανά στους πέντε ανέμους

και τώρα πια μ’ αυτούς θα ταξιδεύω.

Λάτρεψα και εγώ τους πέντε ανέμους

τις νύχτες τους φιλώ και τους χαϊδεύω και

γίνομαι άνεμος και εγώ…»

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

Όπως έΣΤΡωΣες… κοιμήσου!




Πραγματικά αυτή η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις. Ποτέ δεν περίμενα, πριν «σκάσει» αυτή η βόμβα μεγατόνων με την υπόθεση Στρος Καν, να συμβούν όλα όσα συνέβησαν. Πρώτον γιατί θεωρούσα, επηρεασμένη από την ελληνική πραγματικότητα, ότι τέτοιου είδους γεγονότα αποκρύπτονται επιμελώς και δεύτερον γιατί ο Στρος Καν σαν φιγούρα, όπως και να το κάνουμε δε με έπειθε ότι θα μπορούσε να κρύβει τόσες διαστροφές.


Η «πτώση» ενός παντοδύναμου ανθρώπου που μέχρι πριν λίγες μέρες καθόριζε το μέλλον ολόκληρων χωρών, και τώρα είναι ένα ανήμπορο, θυμωμένο «ζώο» κλεισμένο σε κλουβί, συγκινεί και τον πιο απαιτητικό θεατή. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Η ιδιομορφία αυτής της υπόθεσης είναι ο τρόπος μεταχείρισης και προβολής της από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.


Η αχίλλειος πτέρνα του «ανώμαλου» Στρος Καν, δεν ήταν οι γυναίκες, αυτές ήταν η αφορμή, η αιτία ήταν η αλαζονεία του. Πίστευε ότι ήταν τόσο ισχυρός που μπορούσε να κάνει τα πάντα και να μένει ατιμώρητος.

Με το διεστραμμένο μυαλό του θεωρούσε ότι αφού μπόρεσε να «βιάσει» τόσες χώρες ανενόχλητος, θα τα κατάφερνε το ίδιο και με μια γυναίκα. Δυστυχώς για αυτόν τα πράγματα δεν έγιναν έτσι. Ο «γιατρός» της Ελλάδας, που ήρθε προ λίγων μηνών εδώ να μας πουλήσει «μαγκιά», βρήκε τη γιατρειά του από το «αδύναμο» φύλο, γιατί αυτός είναι πραγματικά «άρρωστος», άρρωστος ψυχικά.


Τέρμα πια με όλους τους εγκληματίες, εγχώριους και μη που μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση. Για να μπορέσει η ανθρωπότητα να ξαναβρεί τον σωστό δρόμο και να ακμάσει πρέπει κάποια στιγμή να εξαγνιστεί από όλα τα «μιάσματα» που την λερώνουν. Απαιτείται κάθαρση τώρα.

Αγαπητέ Στρος Καν μην περιμένεις να γλιτώσεις αύριο. Να είσαι σίγουρος πως και θα δικαστείς και θα καταδικαστείς.

Στη συνείδηση του κόσμου είσαι ένοχος για πολλά και τώρα θα πληρώσεις για όλα συλλογικά.
‘Έπαιξες με τη φωτιά και «κάηκες».



Τώρα, «Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, αποχαιρέτα τη ΖΩΗ που χάνεις…»



ΠΗΓΗ: http://www.tsantiri.gr/diethni/opos-estroses%e2%80%a6-kimisou.html

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Ωδή στον "άγνωστο" γλείφτη...




Γλείφτης, λίαν ενδιαφέρουσα λέξη με εξαιρετική ιστορία και βεβαρημένο παρελθόν.

Ορισμός Γλείφτη: ανθρωποειδές αναρριχώμενο, αειθαλές, μιαρό, ενίοτε δηλητηριώδη, του οποίου οι σιελογόνοι αδένες εκκρίνουν συνεχώς σίελο και που ευδοκιμεί στην ελληνική επικράτεια γιατί το κλίμα εδώ το ευνοεί.

Αυτό το είδος εμφανίστηκε στην ανθρωπότητα "από καταβολής κόσμου" και μέχρι σήμερα υφίσταται γιατί το διακρίνει τρομερή αντοχή και ανθεκτικότητα όπως όλα τα παράσιτα.

Παλαιόθεν ως σήμερα η έννοια της λέξης γλέιφτης αντικατοπτρίστηκε από πολλούς χαρακτηρισμούς, άλλοτε από πιο εξευγενισμένους όπως, αυλικός, κόλακας μέχρι και με πιο  λαϊκούς όπως παρατρεχάμενος. Η έννοια αυτή βέβαια, όπως και να την διατυπώσεις το ίδιο κακό κάνει. Τα τελευταία χρόνια πάντως, "ντύθηκε" με τη λέξη που πραγματικά της άξιζε. Με τον βδελυρό όρο...γλείφτης.

Ας μη γελιόμαστε, όσο υπάρχουν οι  "έχοντες και κατέχοντες την εξουσία", θα υπάρχουν και οι γλείφτες, πρώτον για να τρέφουν τη ματαιοδοξία και την ανασφάλεια αυτών που έχουν την εξουσία στα χέρια τους και δεύτερον για να τους προωθούν τα συμφέροντα τους, όχι βέβαια χωρίς αντάλλαγμα. Μέσω αυτής της διαδικασίας επωφελούνται και αυτοί σε μεγάλο βαθμό.

Γλείφτης μπορεί  κανείς είτε να γεννηθεί, το πιο σύνηθες, είτε να καταλήξει αργότερα στη ζωή του, σπανιότερο. Σε κάθε περίπτωση, γλείφτες είναι άτομα κενού περιεχομένου, βαθιά ανήθικα και συνήθως αρκετά χαμηλού μορφωτικού επιπέδου. Γιατί όπως απεφάνθη και ο Αριστοτέλης, κανένας άνθρωπος με ανώτερη μόρφωση και τιμιότητα δεν κυριεύεται απ' αυτό το ελάττωμα.  Επίσης είναι άτομα πολύ φιλόδοξα, αριβίστες, έχουν περίσσιο θράσος και για κάποιο αβάσιμο λόγο, έχουν πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Ως εκ τούτου, πιστεύουν ό,τι τους αξίζει να φτάσουν πολύ ψηλά και θα έκαναν τα πάντα για να αποκτήσουν την ελάχιστη εξουσία και δύναμη. Επειδή όμως η μητέρα φύση δε φρόντισε να τους προικίσει με αξιοκρατικά και θεμιτά όπλα για να το καταφέρουν αυτό. Αυτοί προσπαθούν να ανέλθουν με άλλα μέσα. Συγκεκριμένα χρησιμοποιούν το όπλο που αποκτούν από τα μικράτα τους. Γλείφουν συνεχώς και ασύστολα, τους πάντες, προς πάσα κατεύθυνση.

Δυστυχώς, υπάρχουν μιλιούνια από δαύτα τα "μιάσματα" και συνεχίζουν να εξαπλώνονται ταχέως σαν πανδημία. Το τραγικότερο όμως είναι ότι θα συνεχίζουν να υπάρχουν για πάντα και να καταλαμβάνουν τα καλύτερα αξιώματα, ακοπίαστα και χωρίς μεγάλες θυσίες. Αυτοί είναι οι καρποί άμα διαλέξεις τον εύκολο δρόμο. Γιατί όπως λέει και ο Φ. Ντοστογιέφσκι, τίποτα πιο δύσκολο από την ευθύτητα και τίποτα πιο εύκολο από την κολακεία.



Ας μη γελιόμαστε, κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με τους νόμους της φύσης και σύμφωνα με το νόμο της Άνωσης, ο χρυσός είναι καταδικασμένος να βουλιάζει και να μένει εγκλωβισμένος δια παντός στο βυθό, το "προϊόν εκκένωσης" αντιθέτως πάντα θα επιπλέει αέννα στην επιφάνεια.

Για αυτό την επόμενη φορά που θα περπατάς ξέγνοιαστος και θα ξεπεταχθεί μπροστά σου ένας σιχαμερός γλείφτης που θα κατευθύνεται προς το μέρος σου με ένα κροκοδείλιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο του, κάνε επιτόπου στροφή 180ο μοιρών και αφού κραυγάσεις "απεταξάμην" τρεις φορές, τρέξε γρήγορα μακριά να σωθείς!!!

"Φοβού τους γλείφτες και δώρα φέροντaς"...





Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Oι τυχοδιώκτες της Αγάπης


Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων, οι μοναχικοί που όμως καταφέρνουν να νιώθουν πλήρεις μέσα στη μοναξιά τους και να απαρτίζουν ολοκληρωμένες οντότητες από μόνοι τους. Πράγμα δύσκολο για τους περισσότερους ανθρώπους, γιατί η μοναξιά προσφέρει τα έπαθλα της μοναχά στις γενναίες ψυχές που δεν την τρέμουν. Στο δεύτερο είδος ανήκουν οι συντροφικοί άνθρωποι, αυτοί που έχουν γεννηθεί για να είναι μονίμως ερωτευμένοι ή ακόμη και μονίμως υποταγμένοι κάπου. Η πρώτη κατηγορία δεν αφορά άλλο αυτό το κείμενο, τα βρήκαν με τον εαυτό τους και γλίτωσαν,σαν ψάρια στα νερά τους, αυτό-ικανοποιημένες συνειδήσεις που αγάλλονται, ας τους αφήσουμε λοιπόν στη νηνεμία τους και ας επανέλθουμε στο δεύτερο είδος, στους αληθινά μοναχικούς, γιατί κανένα πλάσμα της γης δεν είναι μοναχικότερο από τον ερωτευμένο.

Αυτοί που ζητούν αέναα τον έρωτα, είναι άπληστοι, άπληστοι σε όλα τους μα περισσότερο σε ότι αγαπούν. Είναι πάντα εκεί, όλο εκεί, πλημμυρισμένοι μ' όσα νιώθουν, ολοφάνεροι, απλωμένοι μπροστά τους, έκθετοι, εκθέτουν τη ψυχή τους στους πέντε ανέμους. Θα πρέπει να είναι κανείς, είτε απελπιστικά ανίσχυρος είτε απίστευτα πανίσχυρος για να δείχνει τόση αδυναμία.Αυτό όμως τους προσδίδει μια ιερή ομορφιά, μια μυστηριακή αξία και μια ανεξήγητη δύναμη, τη δύναμη του να δείχνεις την αδυναμία σου.

Αυτή η κατηγορία των ανθρώπων, υπερβολική σε όλα της όπως είναι, αγαπάει απελπιστικά.Οι απελπισμένοι άνθρωποι είναι οι δυνατότεροι εραστές γιατί προσφέρονται χωρίς να διεκδικούν. Επίσης βιάζονται για τα πάντα, αδημονούν να δώσουν τις αλληλουποσχέσεις που με τόσο πάθος δίνουν οι ερωτευμένοι και με τόση ευκολία προδίδουν. Βιάζονται να βουλιάξουν μες τη δίνη του εταίρου και αυτό το βούλιαγμα έχει μια ηδονή, την ηδονή της απόφασης που πάρθηκε από απελπισία.Μαγεία και φρίκη συνάμα. Αν υποθέσουμε ότι ο έρωτας είναι πόλεμος, τότε αυτοί οι άνθρωποι εγκαταλείπονται στη σωτηρία της ήττας. Για λίγο όμως, γιατί τότε έρχεται η στιγμή ορόσημο που αντιλαμβάνεσαι ό,τι είναι εχθρός σου αυτός που έχεις τόσο απελπισμένα ανάγκη και η μανία της αυτοκαταστροφής σου, σε έλκει ξανά. Δυστυχώς όταν είσαι έτοιμος για την αυτοκαταστροφή, το κάθε τι μπορείς να καταστρέψεις, ιδίως το πιο αγνό, το ανώτερο.

"Ο έρωτας είναι άγριο πράγμα''. Πρέπει να ξέρεις που να στρέψεις την αγριότητα του, αν χρειαστεί να το κάνεις. Ο  έρωτας πεθαίνει κι είναι το γραφτό του να μην πεθαίνει ποτέ ταυτόχρονα και στους δύο. Στο τέλος πάντα μένει ένας προδομένος κι ένας προδότης.

Οι άνθρωποι θέλουν, δεν θέλουν φεύγουν και πηγαίνουν αλλού.Τους καλεί η κλήση τους, τους καλεί
η φύση τους...ο σκορπιός που θέλει να δαγκώσει...  

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Οι «αλήθειες» του facebook δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα




Από τότε που μπήκε για τα καλά το Facebook στη ζωή μας, όλοι, γυναίκες-άντρες έχουν κάνει σκοπό της ζωής τους να δημιουργήσουν ένα τέλειο προφίλ για την πάρτη τους, όλοι ξαφνικά οι άντρες έγιναν ενδιαφέροντα, cool τυπάπια, με έντονη προσωπική ζωή και πλούσια κοινωνική δραστηριότητα. Που σε κάθε πέρασμα τους αφήνουν πίσω αμέτρητες λαβωμένες γυναικείες καρδιές…




Οι γυναίκες πάλι όλες, φαίνεται να είναι «σούπερ ουάου» πρωτοκλασάτες γκόμενες που ο καλός θεούλης φρόντισε να τους χαρίσει απλόχερα τα ελέη του, και που κάθε φορά που περνάνε από κάπου τρίζουν τα πατώματα…



Αυτή όμως, δυστυχώς φαίνεται να είναι μια διαστρεβλωμένη εικόνα της πραγματικότητας. Για αυτό την επόμενη φορά που θα ξεκινήσετε την ηλεκτρονική «αλιεία» του νέου αμόρε, προσέξτε μήπως ο γαλάζιος πρίγκηπας, μεταμορφωθεί σε βάτραχο πριν καν τον φιλήσετε…. προσέξτε μήπως τελικά πίσω από ένα ψεύτικο προφίλ ενός «Άδωνη» , βρίσκεται ένα βαρετό ταλαίπωρο, «παλικαράκι του frappe», που κάνει τη δικιά του επανάσταση από τον καναπέ του σπιτιού του πίνοντας μπύρες και παίζοντας pro…


Aπό την άλλη, πίσω από ένα γυναικείο προφίλ, ίσως τελικά να μη κρύβεται η νέα, εξελιγμένη έκδοση της Angelina, αλλά μια άμοιρη γκόμενα β’ διαλογής, με καμμένο εγκέφαλο από το πολύ οξυζενε, γυαλιά μυωπίας, αρκετά παραπανίσια κιλά και δείκτη ΙQ -10… που σκοπό της ζωής της έχει κάνει να βάζει πάντα φωτό που να τα «σπάνε»‘ στο προφίλ της, επεξεργασμένες πάντα με photoshop φυσικά, για να επιβεβαιώνει το αβάσταχτα ελαφρό «είνα» της μέσα από τα «like» που θα της κάνουν διάφοροι χασομέρηδες…




Για αυτό αθώε, ανηποψίαστε, χρήστη του Facebook, την επόμενη φορά να είσαι πιο προσεκτικός, γιατί αν την πατήσεις και σου βγεί μάπα το καρπούζι, άντε να βρεις λεφτά να αγοράσεις άλλο…

                                                                                                                                 ΠΗΓΗ:http://www.tsantiri.gr/internet/i-alithies-tou-facebook-den-echoun-kamia-schesi-me-tin-pragmatikotita.html


Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Άδοξες νύχτες


Άλλη μια ανόητη νύχτα πέρασε
όπως τόσες και τόσες, μέχρι τώρα
στο μακρύ ταξίδι της ζωής μου

Νύχτες ατελείωτες, μαρτυρικές
νύχτες που περιμένεις να ζήσεις το όνειρο,
αλλά τελικά η ώρα περνάει,
τα βλέφαρα σου βαραίνουν
και η επιθυμία σου για ύπνο νικάει
την επιθυμία σου για ζωή και έτσι
τελικά καταλήγεις να βλέπεις το όνειρο,
το όνειρο που μέχρι πριν λίγο ήλπιζες να γίνει
π ρ α γ μ α τ ι κ ό τ η τ α..

Το επόμενο πρωί όμως, μόλις ξυπνήσεις
σκέφτεσαι πως ''σήμερα είναι μια άλλη μέρα'',
ίσως είναι η ΜΕΡΑ που τα όνειρα σου,
θα γίνουν πραγματικότητα και θα πάψουν 
να σε στοιχειώνουν πια τις νύχτες...